Jak robić zdjęcia sylwetki: światło, kąty, pozy

Większość zdjęć postępów jest bezwartościowa, i nie dlatego, że osoba na nich się nie rozwija. Są bezwartościowe, bo zdjęcie z marca zrobiono w ciemnej sypialni na wyciągnięcie ręki, a zdjęcie z lipca zrobiono na siłowni pod punktowym oświetleniem z sufitu po treningu. Dwa różne ustawienia światła, dwie różne wysokości aparatu, dwa różne stany pompy mięśniowej. Każde porównanie między nimi mierzy fotografię, nie sylwetkę.

Naprawienie tego zajmuje jakieś dziesięć minut, żeby ustawić raz, i trzydzieści sekund, żeby powtarzać zawsze potem.

Zasada ważniejsza niż jakiekolwiek pojedyncze ustawienie

Powtarzalność bije efektowność. Ustawienie nieco mniej korzystne, które odtworzysz dokładnie za cztery miesiące, jest warte więcej niż świetnie wyglądające, którego nie odtworzysz. Celem zdjęcia sylwetki jest porównanie: z twoim dawnym sobą albo ze standardem. Porównanie wymaga, żeby zmieniła się tylko jedna zmienna (twoje ciało).

Zapisz swoje ustawienie. Ten sam pokój, to samo miejsce na podłodze, ta sama pora dnia, to samo światło, ta sama odległość, ten sam telefon, te same ubrania. Brzmi obsesyjnie. To różnica między danymi a dekoracją.

Ustawienie aparatu

Wysokość: na poziomie klatki piersiowej. To zdecydowanie najczęstszy błąd. Telefon trzymany na wysokości talii i przechylony do góry skraca nogi i powiększa tułów. Telefon trzymany powyżej poziomu oczu robi odwrotnie i sprawia, że barki wyglądają szerzej, niż są. Wysokość klatki piersiowej, z telefonem idealnie pionowo (bez przechylania), jest neutralna.

Odległość: 2,5 do 3 metrów. Aparaty w telefonach mają obiektywy szerokokątne, które zniekształcają to, co jest najbliżej. Z odległości jednego metra twój bliższy bark może wyglądać na 15 % większy niż dalszy, a głowa może wyglądać na zbyt dużą. Cofaj się, aż całe ciało zmieści się wygodnie w kadrze z odrobiną miejsca nad głową i widoczną podłogą, i wtedy przestań.

Używaj obiektywu głównego, nie ultraszerokiego. W większości telefonów obiektyw ultraszeroki włącza się domyślnie, gdy się cofasz, i to on najbardziej zniekształca krawędzie kadru. Sprawdź, że masz ustawione 1x, nie 0,5x.

Statyw albo stos książek, plus samowyzwalacz. Selfie trzymane w ręku przed lustrem wprowadza odblaski lustra, telefon zasłaniający część tułowia i rękę, która nie może przyjąć naturalnej pozycji. Trzysekundowy timer i podparty telefon rozwiązują wszystkie trzy problemy. Tryb seryjny pomaga, jeśli trudno ci się rozluźnić na zawołanie.

Ujmij całe ciało w kadrze. Od głowy po stopy, bez kadrowania. Przycięte zdjęcie zmusza każdego oceniającego, człowieka czy maszynę, do zgadywania w sprawie części, których nie widać.

Światło

Światło zmienia pozorną definicję bardziej niż kilka tygodni diety. Zrozumienie tego powstrzymuje cię przed oszukiwaniem samego siebie.

Najuczciwsze: równomierne, rozproszone światło z przodu. Duże okno w pochmurny dzień, z twoją twarzą zwróconą w jego stronę, jest bliskie ideału. Cienie są miękkie, całe ciało jest oświetlone z tą samą intensywnością, a to, co widzisz, jest tym, co naprawdę tam jest.

Najmniej uczciwe: mocne, kierunkowe światło z góry. Punktowe światła sufitowe i oświetlenie siłowni wrzucają cień w każde zagłębienie, co wyostrza separację brzucha, głowy naramiennego i linie czworogłowych. Ten prezent jest realny i darmowy, co jest właśnie problemem: punktowe światło sufitowe daje ci pozorną poprawę mniej więcej wielkości poważnej sześciotygodniowej diety, i daje ją zdjęciu z lipca, ale nie z marca. Świetne dla zdjęcia, które chcesz opublikować, bezużyteczne do śledzenia postępów. Wizualny przewodnik po tkance tłuszczowej podaje konkretną liczbę na to, o ile źródło światła może przesunąć wizualną ocenę.

Też źle: światło z tyłu. Okno za tobą zamienia cię w sylwetkę i zaburza ekspozycję aparatu. Źródło światła zawsze z przodu.

Unikaj mieszanych źródeł światła. Okno z jednej strony i ciepła żarówka sufitowa z drugiej dają nierówny kolor i jedną stronę ciała jaśniejszą od drugiej, co wygląda jak asymetria, której nie ma.

Wyłącz filtry upiększające, wygładzanie skóry i wszelkie tryby "portretowe", które rozmywają krawędzie. W wielu telefonach są domyślnie włączone w aparacie przednim.

Co na siebie założyć i kiedy robić zdjęcia

Ubranie: tyle, ile wygodnie ci pokazać, i te same rzeczy za każdym razem. Dopasowane szorty dla mężczyzn, szorty i biustonosz sportowy lub dopasowany top dla kobiet. Luźne ubranie ukrywa wszystko poniżej szyi. Odzież kompresyjna i legginsy z wysokim stanem sztucznie zwężają talię i czynią porównanie nieuczciwym.

Pora: rano, przed jedzeniem, po skorzystaniu z łazienki. To najbardziej powtarzalny stan twojego ciała. Zdjęcia wieczorne zmieniają się w zależności od jedzenia, sodu i treningu danego dnia.

Nie po treningu. Pompa mięśniowa dodaje widocznego rozmiaru na jakąś godzinę i zmienia się w zależności od tego, co trenowałeś. Zdjęcie po dniu ramion zestawione ze zdjęciem z dnia odpoczynku to nie jest porównanie.

Rozluźniony, nie napięty, w zestawie bazowym. Zdjęcia w napięciu są w porządku jako dodatek, ale pozowanie to umiejętność, która poprawia się z praktyką, więc porównanie w napięciu mierzy głównie to, o ile lepiej nauczyłeś się pozować. Zestaw bazowy trzymaj rozluźniony.

Trzy kąty i jak stanąć

Przód. Stopy na szerokość barków, ręce swobodnie opuszczone wzdłuż ciała z niewielkim odstępem od tułowia (ręce dociśnięte do ciała ukrywają najszersze grzbietu i spłaszczają linię talii). Barki opuszczone i cofnięte w normalnej postawie, bez napinania. Patrz w aparat, broda na poziomie.

Bok. Obróć się o 90 stopni, stopy razem lub lekko rozstawione, ręce opuszczone wzdłuż ciała. Nie skręcaj tułowia z powrotem w stronę aparatu, co jest naturalnym odruchem i ukrywa rzeczywistą grubość talii. To widok z boku pokazuje dolną część pleców, grubość brzucha i rozwój pośladków oraz dwugłowych ud.

Plecy. Odwrócony plecami bezpośrednio do aparatu, ta sama rozluźniona pozycja rąk, stopy na szerokość barków. To widok, którego prawie nikt nie robi, a ten, który najbardziej zmienia ocenę, bo rozwój pleców to najczęstszy martwy punkt w samoocenie i najczęściej zaniedbany obszar.

Zrób każde ujęcie dwa razy i zachowaj to, na którym wyglądasz najbardziej naturalnie, nie najbardziej efektownie.

Czemu trzecie zdjęcie ma znaczenie

Rate My Body przyjmuje samo zdjęcie od przodu, i raport i tak wraca, ale przypisany do niego poziom pewności jest ograniczony tym, ile z ciebie widać: niski przy jednym zdjęciu, średni przy dwóch, a wysoki tylko przy pełnym komplecie przód, bok i plecy.

Ten sufit to arytmetyka, a nie chwyt sprzedażowy. Rozłóż na czynniki pierwsze, czego nie wiadomo z samego zdjęcia od przodu. Rozwój pleców to wnioskowanie. Rozwój dwugłowych ud i pośladków to wnioskowanie. Grubość brzucha z boku jest niewidoczna. To trzy z sześciu grup mięśniowych ocenianych na podstawie pośrednich dowodów, i dlatego zdjęcie od pleców, to, którego prawie nikt nie robi, zmienia ocenę bardziej niż te dwa pozostałe razem wzięte.

Dodanie brakujących ujęć niczego nie zawyża. Wiele osób odkrywa, że ich liczby dla poszczególnych mięśni spadają, gdy plecy są wreszcie widoczne, co jest niewygodne i znacznie bardziej przydatne niż pochlebne przypuszczenie. Te same trzy zdjęcia to te, które przesyłasz do raportu, jeśli chcesz zewnętrznego spojrzenia na nie.

Błędy, które wymuszają powtórkę

Weryfikacja jakości odbywa się przed płatnością, więc złe zdjęcie mówi ci, żeby zrobić je ponownie, zamiast kosztować cię pieniądze. Oto błędy, które łapie najczęściej:

• Za ciemne, albo mocno pod światło. Jeśli sam nie widzisz szczegółów na krawędziach na swoim ekranie, żaden oceniający też ich nie zobaczy.
• Przycięte ciało. Brakujące stopy lub głowa oznaczają brakującą informację.
• Za daleko albo za blisko. Ciało zajmujące jedną dziesiątą kadru ma za mało pikseli; ciało wypełniające kadr od krawędzi do krawędzi jest zniekształcone.
• Rozmazanie ruchu. Zwykle wynika z fotografowania w ręku przy słabym świetle. Timer plus podparty telefon to rozwiązują.
• Zagracone tło albo inne osoby w kadrze. Niejasność co do tego, kto jest oceniany.
• Zdjęcia w lustrze z telefonem zasłaniającym tułów. Telefon zasłania właśnie ten obszar, który jest oceniany.
• Filtry i mocna obróbka. Wszystko, co zmienia skórę, kontrast czy geometrię ciała, prowadzi do oceny obrazu, a nie ciebie.

Zwykła ściana, okno przed tobą i telefon na półce po drugiej stronie pokoju rozwiązują większość tych problemów jednym ruchem. Dwa ostatnie to nawyki, nie ustawienia: trzymaj telefon poza kadrem i zostaw narzędzia do edycji w spokoju.

Ustawienie bazy, z której skorzystasz przez lata

Zrób to raz, porządnie: zaznacz miejsce na podłodze taśmą, zanotuj półkę i pozycję telefonu, zanotuj porę dnia i zapisz trzy zdjęcia z datą w nazwie pliku. Powtarzaj co osiem do dwunastu tygodni. Zmiany w wytrenowanej sylwetce są na tyle wolne, że comiesięczne zdjęcia w większości uchwycą szum, i na tyle wolne, że rok kwartalnych zdjęć jest naprawdę uderzający.

A jeśli te zdjęcia mają być przez kogoś oceniane, łącznie z tobą, warto wiedzieć, na co naprawdę patrzy oceniający. Wyjaśnienie wyniku estetycznego opisuje, co jest mierzone, co oznaczają poziomy, i ile oceny może uczciwie udźwignąć jedno dobrze oświetlone zdjęcie.